Egmond -Pier -Egmond, verslag van Ritsaert.

Extreme wind, een hagelbui en een smal, mul strand;  omstandigheden waar we het deze jaargang van Egmond-Pier-Egmond mee moesten doen. Opgesteld  bij de start bulderde het onheil over ons heen. Ik dacht aan Jaques Brel;
Wanneer de Noordzee koppig breekt aan hoge duinen
En witte vlokken schuim uiteenslaan op de kruinen
Wanneer de norse vloed beukt aan het zwart basalt
En over dijk en duin de grijze nevel valt
Wanneer bij eb het strand woest is als een woestijn
En natte westenwinden gieren van venijn
Dan vecht mijn land, mijn vlakke land 
En op dat smalle stukje strand in strijd met het hoge water begonnen wij renners een gevecht voor een overwinning. Niet zozeer dé overwinning, meer het overwinnen van de barre omstandigheden. Na het startschot wist ik nog zekerder dat mijn opstelling in het startvak niet gunstig was. Het werd inhalen geblazen op het smalle, mulle strand. Niet ideaal voor mijn wedstrijd maar des temeer een uitdaging als rit op zichzelf. Op het strand links passeren was de meest logische manier, uit de wind en dan vol gas er voorbij. Helaas was het daar nog veel muller dan vlak langs de vloedlijn; een onbegonnen zaak. Dan maar rechts er voorbij, door de zee en vol in de wind. De hagelstenen kletterden met 100 km/u tegen mijn gezicht, en ik was al zo knap. Stampen, stampen en nog eens stampen tot het keerpunt. Verlossing, dacht ik hoopvol. Na 18 km wind tegen immers had ik  toch de verwachting dat ik hem nu weergaloos in de rug ging krijgen.
Niets was minder waar, helaas! Vandaag speelden de rukwinden met de renners als een kat met zijn prooi. Want zoals ook wel voorspeld was draaide de wind gedurende de dag van zuid-west naar west/noord-west.  En een heroïsche strandrace was geboren. Afzien, stampen, kwijlen, steeds naar de hardste ondergrond speuren, kijkend door ogen die allang niet meer konden zien, volgden er nog 18 gemene kilometers.Maar er kwam verlichting! Ik kon aansluiten bij een groep die ondanks alle rukwinden mooie waaiers wist te rijden. De kilometers vlogen voorbij. Tot we aansloten bij een andere groep, de waaier was meteen verstoord. Het tempo zakte. Ik dacht,  alleen weg rijden naar het volgende groepje, aanhaken en weer meedraaien. Dat koste nog flink wat kracht maar het lukte wel. De boulevard van Egmond kwam in zicht, het publiek stond als een ware vangrail langs de het pad. Ik was er klaar mee. Waar was die verrekte finish, ik stampte nog even alle energie die ik had op de pedalen . De laatste 2 kilometer nog even het gas er op. Volle bak het strand af waar andere verslagen door de wind bleven steken in het mulle zand, bijna omvielen. De laatste bocht en een klein stukje boulevard leken wel het zwaarste van de hele strandrace. Ik was er. Het zit er weer op, het was een mooie tocht.Verslag RTV NH  Het vijde schermpje is een interview met mij.  ”Ritsaert uit Haarlem kan nog lachen na Egmond-Pier-Egmond, het was een mooie tocht”.

 

En zo is het maar net!