Alpentour Trophy 2016

Het wintersport dorp Schladming wordt zomers omgetoverd tot het mountainbike walhalla van de Oostenrijkse Alpen. De omliggende bergen bieden de uitstekende omstandigheden voor een meerdaagse op het hoogste niveau!

Met 4 dagen lang verschillende etappes met start en finish onder aan het Bikepark in Schladming. Elke etappe wordt als toetje van de dag afgesloten met de flowline van het Bikepark.

Behalve de laaste dag! Deze is weggelegd voor de klimgeiten onder de deelnemers. Met start in het dorp volgt de route van de individuele tijdrit zijn weg naar de top van de Planai, ook wel Schafalm.

Voor mij was de uitdaging om het resultaat van vorig jaar te verbeteren. De eerste etappe is altijd de graadmeter om te bepalen wat het niveau is wat er aan de start staat.

De vrijwel “makkelijke” eerste etappe gaf goede moed. 53 km met 2400 HM was een ware warming-up voor de dagen die gingen volgen. Met 1 lange beklimming naar Häuser Kaibling, eindigde ik deze etappe op een 6e plek in de categorie SK1 (19-29 jaar).

De 2e etappe had ik vorig jaar als de zwaarste etappe van de Alpentour ervaren. Ik wist dus dat ik deze goed in moest delen. Belangrijk in deze etappe is om zo veel als mogelijk te blijven zitten. De steile beklimmingen in het parcours zijn loodzwaar. Zo nu en dan moet er door sneeuw, over stenen en door beekjes gefietst of gelopen worden. In dit technische parcours kom ik wel goed tot mijn recht. Enkel de klimmen werden door de lichtgewicht Italianen, Spanjaarden, Duitsers en Oostenrijkers iets beter verteerd. Het resulteerde in een 9e plek en een 8e plek overall.

De 3e etappe is eigenlijk een combinatie tussen  etappe 1 en 2. Een wat sneller parcours met zo nu en dan een killer van een technische afdaling of klim! Wat is dit genieten, maar enorm afzien. Hij is niet voor niets gekroond tot Queenstage! Twee flinke beklimmen naar 1690m op 20km en 1560m op 35 km werden nog even gevold door de Pichl! “De Pichl?” Zal je wel denken.

Ik zal proberen te beschrijven wat de Pichl is en wat het met je doet. Stap 1, je kijkt omhoog. Dit had je al niet moeten doen. Je ziet voor je een soort mini Stelvio (2,9 km). Maar dan off-road. Het is stijl, heel stijl. Zo stijl dat als je niet met je neus naar je stuur gaat, het onmogelijk is om op je fiets te blijven zitten. Je hartslag schiet omhoog, niet te spreken over je wattage. Hier moet je maar even 15 min niet naar kijken.

De snelheid stelt even niets voor, 7,5 km/h gem. Dat was voor mij het snelst haalbare.  Het steilste stuk is de afsprong van een skischans. Naja steilste deel. Het steilste fietsbare deel. Er volgt nu nog een stuk wat gelopen moet worden. Letterlijk een geitenpad. Je zou denken dat dit minder zwaar is. Mooi niet, lopen is nog veel zwaarder. Ik ben boven, ik heb het weer gered. 5 min sneller dan vorig jaar. Vanaf hier is het niet heel zwaar meer tot de meet. Na 3100HM en 67 km kom ik over de finish. Het is goed voor de 7e plek vandaag en 8e plek overall.

De 4e en laatste etappe is een tijdrit bergopwaarts! In 14 km is het de opgave om zo snel als mogelijk 1300hm te verteren. Na 3 dagen koers is het de uitdaging toch nog 1 keer maximaal te gaan.

Wel is de truc de klim goed in te delen. Dit lukt mij gedeeltelijk. Er werd van langzaam naar snel gestart. Dit op basis van het klassement. Ik wist uit de voorgaande etappes dat de renner die 9e in het klassement stond een betere klimmer was. Ik loste hem telkens in de afdalingen en technische stukken en hij reed het vervolgens weer dicht in de beklimming.

Ik moest maximaal en liet mij bij de start, waar een ieder om de 20 seconden werd weggestuurd, toch iets opnaaien. Ik reed iets te hard weg. Nu proberen mijn vermogen te laten dalen. Constant tussen de 280 en 300 watt was het plan. Het lukte niet helemaal. Je zou denken dat je gewoon wat minder hard moet trappen. Maar zo simpel blijkt het niet te zijn.

Het eerste stuk loopt niet helemaal lekker. Te onregelmatig. Vervolgens een stuk asfalt om iets van ritme te kunnen pakken. Dit wordt snel verstoord door het eerste grote off-road stuk. Ook dit stuk verloopt niet helemaal zoals ik wil. Te weinig souplesse en te veel harken is mijn gevoel achteraf. Gelukkig komt er een stuk asfalt. Pas vanaf hier gaat het een stuk beter. Shit, we zitten al op de helft.

Het asfalt af, de skipiste op. De overgang van asfalt naar het gras moet ik toch weer een beetje verwerken. Weer loopt het niet zoals ik wil. Pas als we weer een singletrack op gaan met bosondergrond krijg ik weer de smaak te pakken. Dit is overigens weer een pad zoals de Pichl.

Schotterpad, eindelijk! Dit loopt een stuk sneller. Zwaarder schakelen, zelfde wattage en meer snelheid. Heerlijk als je eerder het idee hebt dat je totaal niet vooruit komt. De laatste 300 meter zijn magisch. Een technisch pad met boomwortels brengt je bij de laatste 3 bochten om nog even het laatste uit het vaatje te tappen.

Hijgen, duwen en trekken is het enige wat je nog kan. Om je heen hoor je mensen schreeuwen, de commentator moedigt je aan via de speakers. Niet dat je hier nog wat van door hebt.  Het enige wat je wilt is finishen. De benen stil houden. Op de grond liggen en nooit meer opstaan.

Bij de finish staat Maarten Kollaart. Net als de rest van de week heeft hij mij verzorgd alsof ik  de kopman van team SKY was. Massage in de ochtend, netjes afgeleverd in het startvak, bidon bij de verzorging en finish om vervolgens de dag weer af te sluiten met een massage.

Hier boven aan deze berg. De Schafalm, kon ik niet meer. Ik kom over de finish na 1:07uur en voor ik het wist heb al een arm om mij heen. Omvallen is er niet bij. Op mijn fiets hangend als een zoutzak begeleid hij mij naar een rustige plek. Eindelijk even liggen. Wat is dit mooi, ik begin te lachen. Ik heb het gered.

Wat een fantastische Alpentour Trophy heb ik gehad. 9e plek in de SK1 is uiteindelijk het resultaat van 4 prachtige etappes. 192 km en 9700 HM plezier en afzien!

Bedankt voor de ondersteuning Bikeplanet, Kollaart sportsmassage en groothandel en FlowFysio.

Op naar het volgende avontuur!