Wie durf er aan z’n rebound te draaien?

Normaal gesproken zou ik een dag als deze beginnen met een goed bord havermout met wat rozijntjes erdoor. Maar, in navolging van een discussie eerder deze week, ga ik vanmorgen voor de halve liter volle kwark met ongebrande noten. Het idee is je lichaam niet van slag te brengen met een berg koolhydraten, maar juist voor te bereiden op het herstel tijdens de tocht. Tenminste, dat is wat ik ervan onthouden heb. En, net als de montage van grip-shift en het ovale tandwiel voor op mijn fiets, is dit een marathon waar zich een experiment als deze prima voor leent.

Afgaande op de naam van de tocht, zou je verwachten dat het hier om een mooie wielerklassieker gaat. Maar niks is minder waar. Het is een heuse 35, 65 of 90 km mountainbike marathon net boven Eindhoven.  Dat deze marathon nog niet veel naamsbekendheid heeft, werd al gauw duidelijk.  De organisatie is lekker laagdrempelige, de tijdswaarneming is met d hand en met zo’n 250 deelnemers is het ook niet druk aan de start. Toch, aan het parcours van 35 km kan het niet liggen. Deze bestaat voor een groot deel uit bos met een zanderige ondergrond, afgewisseld met onverharde paden langs beekjes en stukken single tracks door landerijen. Ondanks de geringe hoogtemeters heeft men er toch een uitstekend parcours van weten te maken. Behoorlijk technisch zelfs. Her en der heb ik minder technische goden op lastige klimmetjes en gladde afdalingen toch lelijk onderuit zien gaan. Zelfs een gescheurde carbon velg mocht niet ontbreken.

Okay, ik heb hem niet uit gefietst. Dat lag niet aan het weer: koud, maar zonnig. Ook de kwark kan ik niet de schuld geven, dat ga ik de volgende keer weer doen. Het was een vervelend spiertje welke mij heeft doen besluiten af te stappen na twee rondes. Ik wil niks forceren in de paar weken voor de meerdaagse BeMC marathon in België.

Maar wat mij dan bezig houdt tijdens zo een marathon, is de afstelling van mijn fiets. Ik besteed best veel tijd aan de afstelling. Ook probeer ik regelmatig andere onderdelen uit, zoals nu het ovale tandwiel en de grip-shift. Onderweg zit ik dan te mijmeren over m’n bandenspanning en ook nu weer heb ik tijdens de marathon aan m’n rebound zitten draaien tot dat ik er tevreden over was. Ervan overtuigd dat twee klikjes minder voor veel meer grip in de bochten zorgt.  Het valt mij op dat de meeste andere dat helemaal niet hebben. Ik verbaas mij regelmatig over collega’s die geen idee hebben hoeveel druk er bijvoorbeeld in hun demper zit, terwijl voor mij een paar PSI meer of minder een wereld van verschil maakt. Je moet ook al wel de durf hebben om veranderingen te doen aan je carbon fiets van een paar duizend euro. Zo kan ik mij nog goed herinneren dat ik op mijn eerste mountainbike de remhendels niet durfde te verdraaien, ervan overtuigd dat de winkel voor mij al de beste instelling had gedaan. Wellicht dat er meer fietser zijn die nog niet het zelfvertrouwen hebben om inbussleutel te hanteren. Ik zal eens een balletje opgooien bij Bikeplanet, misschien dat we hier eens een Clinic aan kunnen wagen. Niet alleen hoe je een fiets afstelt, maar vooral ervaren wat een verandering van een instelling of een onderdeel met je fietservaring doet.

Dus, de balans opmakend van de experimenten van deze marathon. Kwark in plaats van havermout: succes! Volgende keer weer. Grip shift: geen succes. Functioneert prima hoor, maar schakelt voor mij precies de verkeerde kant op. Ovaal tandwiel: neutraal. Kan niet zeggen heel veel verschil te hebben gemerkt. Of zou het vervelende spiertje veroorzaakt kunnen zijn door het ovale tandwiel?  Hmm…  En de Gert Jan Theunissen Classic? Zeker voor herhaling vatbaar!

 

grt, Maarten Bruin

Bikeplanet Raceteam afdeling MTB