Maratona dles Dolomites 2016 #bikeplanetracingteam

 

Herinner je 21 mei van dit jaar nog? Dit was de 14e etappe uit de Giro d’Italia en ging van Farra d’Alpago over zes bergpassen naar ski-resort Corvara. In deze etappe countert Kruiswijk een aanval van Nibali en samen met Chaves domineert hij de finale. De Colombiaan wint de etappe, terwijl Kruijswijk de roze trui pakt.

Over exact 138 km van deze 210 km lange Giro etappe loopt het parcours van de Maratona dles Dolomites Cyclo.

Afgelopen zondag was het zover, een week van training en acclimatiseren in het finishdorp Corvara moest er voor zorgen dat het record van vorig jaar werd verslonden! Mijn doel is 5 uur en 25 min. 20 min moest er worden gewonnen ten opzichte van vorig jaar. Wanneer ik dit haal heb ik het gouden certificaat en heb ik toegang tot het eerste startvak tijdens de volgende editie. Tevens geeft dat dan ook weer de mogelijkheid om het record nogmaals op scherp te zetten.

Zondagochtend half 7 stond de mist aan de +/- 1500 m hooggelegen start in La Villa. Het was nog redelijk fris maar in combinatie met weinig wind en een hoge luchtvochtigheid wel de ideale omstandigheden voor een goede prestatie.

De wedstrijd verliep goed, de eerste ronde ging vrij eenvoudig. De ”Sella Ronda” onder velen ook wel bekend als ronde om te skiën, bestaat uit 55km met daarin de wat eenvoudigere beklimmingen; Passo Campolongo, Passo Pordoi, Passo Sella en de Passo Gardena. Het zijn allemaal geleidelijke klimmen, ze worden nergens heel steil, maar zeker geen bergen voor mietjes.

Na 2 uur en 12 min kwam ik weer in het finishdorp, wat overigens precies volgens plan was.  Vanuit Corvara gaat de route voor de tweede keer de Passo Campolongo op. Nu met iets meer publiek. Menig Italiaanse renner wordt door zijn familia naar boven geschreeuwd; ”Vai, vai, vai!”.  Bidons worden aangepakt en het tempo gaat omhoog. Gesteund door de ochtend zon en het Italiaanse geschreeuw krijg ik nog meer de smaak te pakken.

Dit is het begin van de tweede zwaardere ronde. Waar de Passo Giau de killer van de gehele ronde is. Eerst afdalen naar Arabba waar we in tegenstelling tot vanmorgen nu linksaf gaan. Het is vanaf hier nog 26 km tot aan de voet van de Passo Giau. Er volgt een snel glooiend stuk waar de ketting weer naar het buitenblad kan. Het is zaak zo snel als mogelijk maar toch een beetje behouden te rijden. We moeten immers nog 9,9 km en met een gemiddeld stijgingspercentage van 9,3% overbruggen. Vlak voor dat de klim begint kom ik bij 2 Italianen in het wiel. Beide het postuur van Alberto Contador en framemaat 48, dit zegt al genoeg, de ideale bouw om naar boven te rijden.

In het wiel blijk ik makkelijk mee te kunnen. Ik wacht even af op het tweede steile stuk en ga dan versnellen. Op zo’n klim blijkt het gemak van een powermeter geen overbodige luxe. Constant dezelfde wattage trappen is toch wat je lichaam het best kan verwerken. Ook al is dit op je omslagpunt en ben je geneigd wanneer het wat vlakker word je benen wat rust te gunnen. Na 48 minuten kom ik boven, toch mooi 22 renners in de klim opgeslokt en ga als 100e overall en 17 in mijn categorie de afdaling in.

Een heerlijke afdaling met prachtige haarspeldbochten die elkaar in rap tempo opvolgen. Nog steeds is het leed niet geleden, want ook de Passo Falzarego en de Passo Valparola moet nog overwonnen worden. Deze keer duurt de lijdensweg 11,5 kilometer. In vergelijking met de Passo Giau valt het stijgingspercentage wel mee: ‘slechts’ 6,3%. Vooral in de eerste helft zitten enkele makkelijke stukken, maar dat betekent direct dat de tweede helft pittiger is, met een korte strook van 14% in de laatste 500 meter van de klim als hoogtepunt.

Maar bovenop de Passo Valparola ligt niet de finish. Nee, om die te bereiken smijten we ons voor de laatste keer een afdaling in. Deze keer weinig haarspeldbochten, vooral veel rechte stukken. De snelheid loopt daardoor flink op. Helaas slaat in deze afdaling het noodlot toe. 12 km voor de finish begeeft mijn achterband het, snel repareren en verder. Ik verlies 8 minuten en 39 plekken. Ga ik mijn doel nog halen?

Er volgt voor mij een (mini)tijdrit, nog één keer vol gas op weg naar het toetje die zich op circa 5 kilometer voor de finish bevind. De laatste beproeving: de Muro del Gatto (de kattenrug). De naam zegt het al, de klim is slechts 360 meter lang, maar kent een flinke strook van 19%, terwijl de gemiddelde hellingshoek met 13,4% ook niet mals is.

Na het afdalen van de Muro del Gatto staat er enkel nog 4,5 km te wachten. Ik zie op m’n teller dat de lekkenband helaas fataal is. Ik ga mijn doel niet halen. Over de finish heb ik een tijd van 5:37 min. Wat overigens wel 10 minuten sneller is dan vorig jaar. Als ik de gereden tijd van mijn Garmin er bij pak heb ik een gemiddelde van 25,1 km/h. Dit had geresulteerd in 5:29 uur. Wat overigens ook de eindtijd was van de 2 Italianen waarmee ik samen afdaalde van de Passo Giau.

Ook Mathijs heeft de Maratona uitgereden in een zeer nette tijd. Hij reed de 138 km en 4230HM in 6:42 uur en eindigde op een 1134e plek overall en 257e plek in zijn categorie. Mijn opgave resulteerde in een 152e plek overall en 24e plek in mijn categorie. Door de lekke band dus helaas 48 plekken verloren en niet het gouden certificaat om volgend jaar in het eerste startvak te mogen starten.

Volgend jaar beter?! Wat mij betreft wel!