Bruintje’s BeMC

‘Nog 20 seconden..’ Nog één keer checken dan: helm goed, startnummer recht, Strava aan. Vlak voor de start zagen we een deelnemer, net terug van de proloog, zwart van de modder. Had ik toch een regenjack aan moeten doen? ‘3, 2, 1, … Ok, weg!’ De proloog is de individuele tijdrit en de start van de Belgium Mountainbike Challenge. De eerste paar honderd meter door het centrum van La Roche, dan links langs de begraafplaats de heuvel op. Dit is best pittig op de koude spieren. Wat is verstandig, aanzetten of doseren? Het is maar 17 km, maar wel heuvel op. De route slaat het terrein in, na een km of 3 wordt het serieus steil. De meeste deelnemers lopen hier, maar fietsen lukt mij nog wel. Fietsen zolang het gaat dan. Alhoewel, morgen begint het echte werk, moet ik mijzelf niet sparen? Kut, achterband slipt weg. Stukje lopen dan maar. Drie, vier andere ingehaald, dat gaat goed. Nog een paar keer slingert het parcours langs de heuvelrug omhoog. De banden keuze bleek de juiste te zijn, de Schwalbe Racing Ralph / Racing Ray combo geeft flink grip. Want al regent het nu niet, de ondergrond is zeiknat. Bakken modder op het parcours en aan sommige deelnemers de zien zijn er al verschillende glijpartijen geweest. Het parcours gaat verder door het bos en doorkruist een aantal velden voordat het laatste stuk naar de finish begint. Een paar bochten nog, dan 200 meter sprinten steil omhoog. 00:59:04 Dat is de 184ste eindtijd van de 516 deelnemers welke aan de start verschenen zijn. Mwah, niet ontevreden. Alles is nog heel en de fiets lijkt nog in orde, het begin is goed.

Met z’n drieën hebben we een appartement gehuurd in La Roche vlak bij de start finish. Na het schoonmaken van de fiets (hé, er lijkt wel wat speling op de achterbrug..), is het macaroni eten, kwark naar binnen werken en vroeg naar bed. Het is onvoorstelbaar wat voor verschrikkelijke zooi het in zo een huisje is in die paar uur dat we hier zijn. Her en der staan fietsen, gedragen kleding over stoelen en kachels, afwas, sportvoeding, gereedschap, overal ligt nog modder. Als je van orde en netheid houdt, heb je een heel slecht weekend.

Dag 2, om 07:00 gaat de wekker. Ontbijt hebben we geboekt in het hotel. Mega druk hier, alle deelnemers lijken hier wel te ontbijten. Ook sommige UCI renners, interessant natuurlijk. Al snel valt op dat er geen toeristen meedoen aan deze race. Bij 1 daagse marathons zie nog wel eens verdwaalde deelnemers die zonder helm aankomen, of met een fiets die van ellende uit elkaar valt. Hier niet, keurig afgetraind, netjes in de kledij, dit ziet er serieus uit allemaal.

De start vandaag is in het centrum van La Roche en is een massastart. Afhankelijk van de tijd in de proloog wordt je ingedeeld in je startvak. 82 km is het parcours vandaag. Tijdens het ontbijt wisten we de tactiek van één van de UCI-rijdens af te luisteren ‘inhouden vandaag, morgen wordt pas echt een zware dag’. Ok. Het weer is druilerig en er wordt regen verwacht onderweg. Het parcours is ieder geval één grote bende. Voor mij gaat het niet lekker vandaag. Ik ben mijzelf van verzorgingspost naar verzorgingspost aan het slepen. Wat mij opvalt is dat mijn benen anders voelen vandaag. Nu heb ik mijn nieuwe schoenen en gister nog de oude, daarmee zit ik toch anders op de fiets zit. De schoenplaatjes staan net anders. Ik vind het parcours ook niet heel spannend vandaag. Vooral brede bospaden en het is wel heel veel berg op / berg af rondom het zelfde stuk heuvel. De echte uitdaging is de Muur van Borzée, 23%… Je tijd op deze beklimming wordt bijgehouden. Elke dag zit deze klim in het parcours, de laatste dag zelf 2 keer. De snelste 3 deelnemers in elke categorie winnen een prijs. De eerste dag zijn 24 deelnemers naar boven gefietst, de tweede dag nog maar 2 hoorde ik. De finish vandaag is weer in La Roche, 261ste vandaag in 05:20:13. Niet echt een goed gevoel aan over gehouden, morgen maar weer mijn oude schoenen aan.

Dag 3, opstaan wordt alweer routine; 07:00 wekker, bak kwark naar binnen, ontbijten in het hotel, omkleden, fiets nog een keer checken, nog even jezelf zenuwachtig maken en om 09:30 naar het startvak. Vandaag is de zogenaamde koninginnenrit. De route rijgt verschillend bestaande parcours aan elkaar, wat maakt dat je met een goede rijtechniek in het voordeel bent.  Bij het ontbijt horen we dat al 75 deelnemers zijn afgehaakt. Ook 1 van ons eigen team stapt af door het opspelen van en oude blessure. Het weer is slecht vandaag; 6 graden en met bakken komt de regen naar beneden. De race is ingekort omdat stukken té slecht of té gevaarlijk zijn. De muur van Houffalize zou er als afdaling inzitten bijvoorbeeld. Ergens wel jammer, maar al snel werd de aanleiding duidelijk. In tegenstelling tot gister is dit parcours wel een uitdaging. De modder maakt dat je vroeg moet anticiperen op bochten en rustig aan moet doen met remmen. De smalle paden worden snel stuk gereden en er ontstaan diepe sporen op de paden. Goed kijken waar je heen wilt. Omhoog is het zoeken naar grip, naar beneden slingeren en glijden tussen bomen een andere deelnemers door. Paden zijn soms onherkenbaar geworden en modderpoelen komen tot over je knieën. Wat een bende zeg, onvoorstelbaar, en ik vind het prachtig.  En bovendien, m’n remmen blijven het doen en ik kan nog steeds goed schakelen. Ik voel mij sterk en weet aardig wat plekken goede te maken, 174ste vandaag op 5:25:51. Ik sta inmiddels in de top 50 van mijn eigen categorie (30+).

 

Dag 4. Na de tocht van gister begint m’n fiets wel sporen van slijtage te vertonen. De remblokken achter raken versleten en over de speling op mijn achterbrug begin ik mij zorgen te maken. Echt goed schoonmaken en onderhouden gaat ook niet tijdens deze tocht. Er is wel een afspuitplaats, maar geen plek om je fiets uit elkaar te halen en weer in te vetten.  Vandaag is de afsluitende ronde van de BeMC, de route is ruim 60 km bestaat uit twee rondes welke grotendeels hetzelfde parcours volgens. De beklimming van de muur van Borzée zit er zelfs 2x in. Zoals de dagen hiervoor staat er om de 15 km een verzorgingspost. Bij de tweede post is het een gelletje die niet lekker valt. Ik heb geen water bij mij, alleen sport drank, en tot post 3 heb ik tegen het kotsen aan zitten fietsen. Na een paar slokken water zakte het gelukkig weg en kon ik volle bak verder. De route loopt afwisselend door bosheuvels, velden en langs dorpjes. Het mooie weer zorgt voor een goede sfeer, dit is wat het fietsen in de Ardenne zo mooi maakt. Als 73 gefinishte vandaag, dat stuk tussen post 2 en 3 heeft mij toch een paar plekken gekost.

Maar wat is dit gaaf zeg, uiteindelijke als 56 finishen in één van de zwaarste meerdaagse MTB marathons. De saamhorigheid tussen de renners en de voldoening van een seizoen lang trainen. Echt fantastisch.  En de schade? Alle lagers van m’n fiets heb ik moeten vervangen, remblokken op en derailleurwieltjes versleten. Maar dat bleek niks vergeleken bij m’n team maten. Diegene die was gevallen mag 6 weken z’n been niet gebruiken door een infectie en bij de ander was z’n achterbrug uit het frame gebroken! Met recht een zware marathon. Weer zoiets meedoen?  Zeker weten!

groetjes,

Maarten Bruin